Pojęcia,  prawo cywilne,  Prawo karne,  Społeczeństwo,  Zawody medyczne

Najważniejsze zmiany w ustawie covidowej

Po burzliwym procesie legislacyjnym długo wyczekiwana ustawa ,,covidowa” z dnia 28 października 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z przeciwdziałaniem sytuacjom kryzysowym związanym z wystąpieniem COVID-19 została podpisana dnia 3 listopada 2020 r. Następnym formalnym krokiem, a zarazem warunkiem wejścia ustawy w życie jest jej publikacja w Dzienniku Ustaw RP.

Tak się jednak bardzo długo nie działo, aż do dnia 28 listopada 2020 r. Nie wchodząc w szczegóły polityczne, ustawa zaczęła obowiązywać wraz z jej nowelizacją. Jak mawia stare, żołnierskie przysłowie- zmienność decyzji świadczy o ciągłości dowodzenia. 🙂

Skierowanie do pracy przy zwalczaniu epidemii

W pierwszej kolejności, tak zwane ,,skierowanie do pracy przy zwalczaniu epidemii”.

Nowelizacja wprowadziła obowiązek samorządów zawodów medycznych do przekazywania wojewodzie lub Ministrowi Zdrowia na ich wniosek wykazu osób wykonujących zawody medyczne, które mogą być skierowane do pracy przy zwalczaniu epidemii.

Wykazy te mają stanowić dla organów administracji pomoc przy wydawaniu decyzji o kierowaniu do pracy przy zwalczaniu epidemii. Można zostać skierowanym zarówno do podmiotu leczniczego w obrębie województwa zamieszkania osoby kierowanej do pracy (jeśli decyzję wydaje wojewoda), jak i do zakładu położonego poza województwem miejsca zamieszkania osoby skierowanej- wówczas podmiotem wydającym skierowanie jest Minister Zdrowia.

Ustawodawca jednak przewidział trzy wyłączenia od takiego skierowania: posiadanie dziecka w określonym wieku, wiek oraz stan zdrowia.

Zwolnienie od skierowania do pracy przy zwalczaniu epidemii przysługuje:

  1. ze względu na posiadanie dziecka:
  • kobiecie w ciąży;
  • osobie samotnie wychowującej dziecko w wieku do 18 lat;
  • osobie wychowującej dziecko w wieku do 14 lat;
  • osobie wychowujące dziecko z orzeczeniem o niepełnosprawności lub orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego bez względu na jego wiek;
  • jednemu z dwójki rodziców wychowujących ich wspólne dziecko w wieku do 18 lat.
  1. ze względu na wiek:
  • mężczyźnie powyżej 65 roku życia (podwyższono z 60);
  • kobiecie powyżej 60 roku życia.
  1. ze względu na stan zdrowia:
  • osobie z orzeczoną częściową lub całkowitą niezdolnością do pracy;
  • osobie z orzeczonym inwalidztwem;
  • osobie z orzeczoną chorobą przewlekłą, na którą przebieg ma wpływ zakażenie SARS Cov-2, chyba że wydane jest orzeczenie przez lekarza orzecznika ZUS.

Osoby, które nie ukończyły 18 lat bądź ukończyły 60 lat (w przypadku kobiet) lub 65 lat (w przypadku mężczyzn), osoby samotnie wychowujące dziecko w wieku do 18 lat oraz osoby wychowujące dziecko w wieku do 14 lat mogą zostać skierowane do pracy w tym trybie, o ile wystąpią z takim wnioskiem do wojewody.

Osobie skierowanej do pracy przy zwalczaniu epidemii przysługuje urlop bezpłatny u dotychczasowego pracodawcy. O skierowaniu do pracy należy osobiście poinformować pracodawcę, który to nie może w tym okresie wypowiedzieć Waszej umowy ani jej rozwiązać.

Co istotne, praca przy zwalczaniu epidemii jest traktowana jak praca na podstawie umowy o pracę, dlatego niedopuszczalne jest nawiązywanie umów cywilnoprawnych z podmiotami leczniczymi, do których medyk został skierowany. Jeśli chodzi o wynagrodzenie za pracę podczas świadczenia usług zdrowotnych po skierowaniu przez wojewodę przysługuje w wysokości nie niższej niż 200% przeciętnego wynagrodzenia zasadniczego przewidzianego na danym stanowisku pracy w zakładzie, do którego nastąpiło skierowanie i nie może być niższe niż wynagrodzenie, które osoba skierowana do pracy przy zwalczaniu epidemii otrzymała w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym wydana została decyzja o skierowaniu, ale może być wyższe (podwyższono ze 150%). Wynagrodzenie to wypłaca się miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym miesiąca, za który ono przysługuje. Przepis nie dotyczy jednak osób, które normalnie już pracują przy zwalczaniu epidemii w swoim podmiocie leczniczym.

Nowelizacja przewiduje, że dodatki za pracę z pacjentem z COVID-19 będą wypłacane jedynie pracownikom medycznym skierowanym do takiej pracy na mocy decyzji administracyjnej, a nie wszystkim w nią zaangażowanym.

Uwaga! Przepis nie dotyczy jednak osób, które normalnie pracują na dotychczasowych zasadach przy zwalczaniu epidemii w swoim podmiocie leczniczym. Dla takich osób przewidziany jest dodatek „covidowy”, na podstawie Polecenia Ministra Zdrowia do Prezesa NFZ z dnia 01.11.2020 r. (LINK do treści polecenia).

Przysługiwać ma on osobom, które:

  • wykonują zawód medyczny,
  • uczestniczą w udzielaniu świadczeń zdrowotnych,
  • mają bezpośredni kontakt z pacjentami z podejrzeniem i z zakażeniem wirusem SARS-CoV-2.
  • zawód medyczny wykonują w SOR lub izbach przyjęć, zespołach ratownictwa medycznego, w tym lotniczych zespołach ratownictwa, a także dyspozytorniach medycznych,
  • czynności diagnostyki laboratoryjnej wykonują w laboratoriach przy szpitalach I, II i III poziomu zabezpieczenia covidowego, z którymi NFZ podpisał umowę na wykonywanie testów w kierunku SARS-CoV-2.

A jak wygląda skierowanie w praktyce…

Decyzja o skierowaniu do pracy przy zwalczaniu epidemii powinna zawierać:

  • oznaczenie Organu, który ją wydał – Wojewoda lub Minister Zdrowia,
  • imię i nazwisko oraz numer prawa wykonywania zawodu osoby, do której jest skierowana,
  • podmiot leczniczy, do którego następuje skierowanie,
  • okres, w którym ma być wykonywana praca (nie dłuższy niż trzy miesiące)
  • uzasadnienie (choć w tym przypadku jest nieobowiązkowe, to zazwyczaj spotykane w zwięzłej formie)
  • pouczenie o prawie odwołania od decyzji ze wskazaniem terminu na odwołanie,
  • podpis Organu wraz z pieczęcią.

Wiele wątpliwości narosło wokół tego jak zasadniczo wygląda taka delegacja do pracy. W praktyce decyzję administracyjną do mieszkania lub miejsca pracy najczęściej doręczają funkcjonariusze służb mundurowych- policjant lub żołnierz Wojsk Obrony Terytorialnej, pracownicy Urzędu Wojewódzkiego lub listonosze; w różnych godzinach.

W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania.1 Ewentualna odmowa odbioru pisma nie ma wpływu ani też na skuteczność decyzji, ani na rygor jej natychmiastowej wykonalności. Dlatego zalecanym działaniem jest odebranie decyzji i skorzystanie z ewentualnego prawa do odwołania.

Podczas doręczania decyzji należy zachować spokój. Jeżeli decyzję doręcza funkcjonariusz, to winien uprzednio się przedstawić oraz wylegitymować. Osoba ta nie ma prawa do jakiegokolwiek zmuszenia Cię do natychmiastowego wykonania decyzji czy udania się z nią do miejsca „skierowanej” pracy. Z doręczycielem nie musisz wdawać się w żadne dyskusje, jednak pamiętaj, że z przebiegu doręczenia zostanie sporządzona notatka służbowa. Z tego względu warto już wtedy nakreślić istnienie ewentualnych ustawowych okoliczności umożliwiających zwolnienie się od pracy przy zwalczaniu skutków epidemii.

Od takiej decyzji (w terminie 14 dni od dnia doręczenia) można złożyć odwołanie do Ministra Zdrowia za pośrednictwem Wojewody z wnioskiem o wstrzymanie jej natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu należy wyjaśnić, dlaczego osoba składająca odwołanie nie zgadza się z decyzją, podając podstawę wyłączenia z obowiązku pracy przymusowej. Nie ma konieczności powoływania się na konkretne przepisy. Można podnieść na przykład okoliczność posiadania dzieci w określonym wieku. Jako dowód na prawdziwość swoich twierdzeń należy dołączyć kserokopię dokumentu, np. skrócony odpis aktu urodzenia dziecka lub orzeczenie o niepełnosprawności czy orzeczenie lekarskie o przewlekłej chorobie.

Co istotne, postępowanie odwoławcze będzie toczyć się przez sądem w postępowaniu zwyczajnym lub nakazowym- oznacza to, że należy odmówić funkcjonariuszowi Policji przyjęcia mandatu przy ewentualnej próbie wręczenia.

Poza tym, że musisz niezwłocznie sporządzić odwołanie od tej decyzji (bo o jej rygorze natychmiastowej wykonalności już wiesz), to warto podjąć też dodatkowe działania. Rozsądnym działaniem jest wówczas skontaktowanie się telefoniczne oraz mailowe z Urzędem Wojewódzkim oraz „nowym” miejscem pracy, celem poinformowania, dlaczego nie możesz się stawić (bo np. masz małe dziecko albo chorujesz) i wyjaśnić, że będziesz wnosił odwołanie. Takie okoliczności na pewno zostaną odnotowane w dokumentach urzędowych i masz dużą szansę przed uchronieniem się od konsekwencji ewentualnego niestawiennictwa w „nowym” miejscu pracy. Poinformuj także o zaistniałej sytuacji swoje izby zawodowe (jeśli posiadasz) oraz organizację związkową (jeśli do takiej należysz) – także dadzą Ci wskazówki, co do dalszego postępowania.

Pamiętaj! W odwołaniu od decyzji możesz wnosić nie tylko o jej uchylenie, ale także o zmianę miejsca odbywania skierowania, czy też o zmianę przedziału czasowego takiej pracy. Koniecznie musisz w odwołaniu zawrzeć też wniosek o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji oraz o jego uchylenie.

W razie niestawienia się osoby wykonującej zawód medyczny do odpowiedniego zakładu leczniczego, wojewoda może podjąć decyzję o nałożeniu na nią kary administracyjnej w wysokości od 5.000 zł do 30.000 zł. Inną formą egzekucji administracyjnej jest przymus bezpośredni z użyciem siły fizycznej łącznie. Do zastosowania tego środka uprawnieni są funkcjonariusze Policji, jednak, żeby mogli przymusowo doprowadzić osobę do miejsca pracy, musi zostać wszczęte postępowanie egzekucyjne, co następuje dopiero na mocy kolejnej decyzji wojewody (również obarczonej rygorem natychmiastowej wykonalności), od której to także przysługuje odwołanie. Musisz wiedzieć, że postępowanie egzekucyjne wszczęte względem osoby, która była z mocy ustawy wyłączona od skierowania do pracy, może rodzić późniejszą odpowiedzialność po stronie organu administracji. Dlatego tak ważne jest, by w sprawie były już zawczasu dowody Twojej inicjatywy w zakresie zgłoszenia zwolnienia od takiego skierowania.

KTO JESZCZE MOŻE ZOSTAĆ ODDELEGOWANY DO PRACY PRZY COVID-19?

Do pracy w podmiotach leczących COVID-19, na gruncie znowelizowanej ustawy mogą zostać oddelegowani także lekarze po stażu podyplomowym bez prawa wykonywania zawodu z powodu niezdanych egzaminów: LEK albo LDEK.

Do udzielania świadczeń zdrowotnych w związku z epidemią COVID-19 mogą być również skierowani:

  1. studenci i doktoranci kierunków medycznych i nauk o zdrowiu w dyscyplinach naukowych: nauki medyczne, nauki farmaceutyczne i nauki o zdrowiu;
  2. osoby kształcące się w zawodzie medycznym;
  3. osoby posiadające wykształcenie w zawodzie medycznym, które ukończyły kształcenie w tym zawodzie w okresie ostatnich 5 lat;
  4. ratownicy kpp (po kursie kwalifikowanej pierwszej pomocy i zdanym egzaminie).

Wymienione wyżej osoby biorą udział w udzielaniu świadczeń zdrowotnych pod bezpośrednim nadzorem osoby wykonującej zawód medyczny właściwej ze względu na rodzaj świadczenia. Zlecane zadania muszą być dostosowane do poziomu wiedzy i umiejętności danej osoby, natomiast sam okres pracy przy zwalczaniu epidemii jest zaliczany na poczet odbycia praktyk zawodowych. Jeśli chodzi o okres niezdolności do pracy przypadający w okresie skierowania do pracy przy zwalczaniu epidemii- nie wlicza się on do tego okresu.

WYNAGRODZENIE NA KWARANTANIE LUB IZOLACJI

Za okres trwania kwarantanny lub izolacji przysługuje na ogólnych zasadach wynagrodzenie za czas choroby, zasiłek chorobowy lub opiekuńczy, wypłacany przez płatnika składek (np. pracodawcę) lub Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Na świadczenia z ZUS mogą liczyć również ubezpieczeni przedsiębiorcy, w tym tak zwane osoby „na kontrakcie” ale uwaga – tylko jeżeli opłacają nieobowiązkowe przy działalności gospodarczej oraz przy umowie cywilnej – ubezpieczenie chorobowe i tylko w takiej wysokości, jaką składkę z tego tytułu odprowadzają. Wynagrodzenie za czas choroby oraz zasiłek chorobowy, różnią się tym, kto wypłaca świadczenie – pracodawca lub ZUS.

W okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ubezpieczonemu zatrudnionemu w podmiocie leczniczym, w okresie podlegania obowiązkowej kwarantannie lub izolacji w warunkach domowych, o których mowa w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, wynikających z pozostawania w styczności z osobami chorymi z powodu COVID-19 w związku z wykonywaniem obowiązków wynikających z zatrudnienia w podmiocie leczniczym oraz w czasie niezdolności do pracy z powodu COVID-19 powstałej w związku z wykonywaniem obowiązków wynikających z zatrudnienia w podmiocie leczniczym przysługuje zasiłek chorobowy, którego miesięczny wymiar wynosi 100% podstawy wymiaru zasiłku obliczonej na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

Co istotne, przepis ten wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, ale z mocą od dnia 5 września 2020 r., co oznacza, że możliwe są wnioski o wyrównanie wysokości świadczenia. To rozwiązanie oznacza powrót do regulacji, które obowiązywały w trakcie pierwszej fali epidemii wiosną tego rok, a które straciły moc 5 września.

Jednak uwaga- żebyś dostał takie wyrównanie za czas 80% płatnej kwarantanny/izolacji, jesteś obowiązany złożyć oświadczenie swojemu płatnikowi składek, czyli pracodawcy lub ZUS.

Powołaj się przy tym na art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28 października 2020 r. o zmianie ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku z przeciwdziałaniem sytuacjom kryzysowym związanym z wystąpieniem COVID-19 w związku z art. 28 i 31 ustawy z dnia 28 października 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z przeciwdziałaniem sytuacjom kryzysowym związanym z wystąpieniem COVID-19. Równocześnie wskaż okres za który domagasz się wyrównania (czyli czas kwarantanny/izolacji)i napisz, że niezdolność do pracy z powodu Covid-19 powstała w związku z wykonywaniem obowiązków wynikających z zatrudnienia w podmiocie leczniczym.

Sytuacje absurdalne?

Doszły nas słuchy, że pracodawcy przedkładają Wam oświadczenia, żebyście wskazali gdzie konkretnie się zaraziliście wraz z danymi takiej osoby. Takie żądanie jest bezprawne i nie tylko niezgodne z prawem pracy, ale i przepisami o ochronie danych osobowych. Co więcej, w naszej ocenie, to w tym przypadku wyłącznie na pracodawcy ciąży obowiązek ewentualnego podważenia faktu, czy do zakażenia doszło w podmiocie leczniczym – gdyż przepis ten wprowadza domniemanie, że do takiego zakażenia doszło właśnie podczas wykonywania obowiązków zawodowych.

Co do aktualnych zasad odbywania kwarantanny/izolacji, zapraszam do innych artykułów na blogu: LINK

KLAUZULA DOBREGO/MIŁOSIERNEGO SAMARYTANINA

Podpisana przez prezydenta nowelizacja zakłada wyłączenie z odpowiedzialności karnej w czasie epidemii personelu medycznego walczącego z COVID-19.

Zgodnie z nowymi przepisami nie popełniają przestępstwa osoby, które lecząc pacjentów z COVID-19 i działając w szczególnych okolicznościach, dopuściły się czynu zabronionego takiego jak:

  • nieumyślne spowodowanie śmierci,
  • nieumyślne spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu,
  • niemyślne spowodowanie średniego i lekkiego uszczerbku na zdrowiu,

chyba że był on wynikiem rażącego niezachowania ostrożności.

Uwaga! Nie została jednak wyłączona odpowiedzialność cywilna ani dyscyplinarna za błędy medyczne.

Przesłanki stosowania tego przepisu to (czyli te warunki, które winny się spełnić żeby zastosować ten przepis):

  • popełnienie czynu w stanie zagrożenia epidemicznego/stanie epidemii,
  • udzielanie świadczeń zdrowotnych przez lekarza, lekarza dentystę, pielęgniarkę, położną, felczera i ratowniczka medycznego (pominięto zatem np. diagnostów laboratoryjnych),
  • udzielanie tych świadczeń w ramach rozpoznawania lub leczenia COVID-19 (nie dotyczy to zatem leczenia innych schorzeń!)
  • działanie w szczególnych okolicznościach (określenie totalnie trudne do interpretacji i nieostre – bowiem, czy ciągle nie mamy stanu występowania szczególnych okoliczności podczas pracy medyków?) ,
  • brak rażącego niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach (jeżeli takie rażące niezachowanie ostrożności się pojawi – nie można zastosować tej klauzuli!).

Zatem tak jak widzicie, wcale nie jest tak prosto i oczywiście zastosować tę klauzulę, a dodając do tego niejasne sformułowania można doczekać się wielu interpretacji…Czy korzystnych dla personelu medycznego? Wątpliwe.

ZMIANY W PRM

Nowelizacja przewiduje również, że w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii lotniczy zespół ratownictwa medycznego składa się co najmniej z trzech osób, w tym co najmniej z jednego pilota zawodowego oraz ratowników medycznych lub pielęgniarek systemu.

I tutaj zaskakująca zmiana także w trakcie trwania tego wyjątkowego stanu: kierownikiem ZRM specjalistycznego będzie mogła być osoba wskazana przez dysponenta jednostki, będąca ratownikiem medycznym lub pielęgniarką systemu.

Oczywiście nie oznacza, że każdy pracodawca skorzysta z takiego uprawnienia i że każdego ratownika medycznego lub pielęgniarkę będzie można skutecznie oddelegować do takiej pracy – ale jest to możliwe na gruncie nowych przepisów.

Nie wyłączony został jednak w tym zakresie przepis ogólny o oddelegowaniach.

Zgodnie z art.42 § 4 Kodeksu pracy, pracodawca może oddelegować pracownika do pracy na innym stanowisku. Ale pod pewnymi warunkami:

  1. okres oddelegowania nie może przekraczać łącznie 3 miesięcy w roku kalendarzowym,
  2. praca musi odpowiadać kompetencjom pracownika (także psychofizycznym!),
  3. nie może to powodować obniżenia wynagrodzenia pracownika.

Wojewódzcy koordynatorzy ratownictwa medycznego

Co więcej wzmocniono kompetencje wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego, by usprawniać umieszczanie pacjentów między szpitalami pacjentów w stanie nagłego zagrożenia zdrowia lub życia. Koordynatorzy będą mogli wydawać decyzje administracyjne zobowiązujące szpitale do przyjęcia osób wymagających pilnej hospitalizacji. W odniesieniu do szpitali w tym samym województwie, w którym przebywa pacjent, decyzję podejmuje wojewódzki koordynator ratownictwa medycznego. Gdy pacjent będzie wymagał hospitalizacji w innym województwie, wówczas decyzję podejmuje koordynator krajowy. Takiej decyzji tej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

Ponadto, w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii na stanowisku odpowiednio dyspozytora medycznego, głównego dyspozytora medycznego albo zastępcy głównego dyspozytora medycznego będzie można zatrudnić osobę niespełniającą wymagań związanych z jej doświadczeniem w realizacji zadań na stanowisku dyspozytora medycznego lub w zespole ratownictwa medycznego, lotniczym zespole ratownictwa medycznego, szpitalnym oddziale ratunkowym, oddziale anestezjologii i intensywnej terapii lub w izbie przyjęć szpitala posiadającego oddział anestezjologii i intensywnej terapii, oddział chorób wewnętrznych, oddział chirurgii ogólnej oraz oddział ortopedii lub ortopedii i traumatologii (co najmniej 5 lat lub 3 lata w przypadku zastępcy).

A zatem zespół ratownictwa medycznego będzie transportował osobę w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego do najbliższego, pod względem czasu dotarcia, szpitalnego oddziału ratunkowego lub do szpitala wskazanego przez dyspozytora medycznego, wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego albo krajowego koordynatora ratownictwa medycznego (Minister Zdrowia może powołać krajowego koordynatora i wzmocnić kompetencje wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego, którzy będą rozstrzygać spory dotyczące przyjęcia do szpitala osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego).

CO JESZCZE ZMIENIŁA USTAWA?

  • Obecnie jest podstawa prawna do nakazu zakrywania ust i nosa także dla osób samodzielnych oraz dla dorosłych sprawujących opiekę nad osobami małoletnimi/ niesamodzielnymi pod rygorem kary grzywny lub nagany.
  • Rada Ministrów rozporządzeniem może nałożyć obowiązek poddania się badaniom lekarskim przez osoby chore i podejrzane o zachorowanie, stosowania określonych środków profilaktycznych i zabiegów, a także nakazu zakrywania ust i nosa, w określonych okolicznościach, miejscach i obiektach oraz na określonych obszarach, wraz ze sposobem realizacji tego nakazu.
  • W okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, pracownicy i inne osoby zatrudnione, poddane obowiązkowej kwarantannie, mogą, za zgodą pracodawcy albo zatrudniającego, świadczyć w trybie pracy zdalnej pracę określoną w umowie i otrzymywać z tego tytułu wynagrodzenie. 
  • Wojewoda może na czas określony, nakazać użycia straży gminnych (miejskich) do wspólnych działań z Policją, w celu realizacji zadań ochrony spokoju i porządku w miejscach publicznych oraz współdziałania z właściwymi podmiotami w zakresie ratowania życia i zdrowia obywateli, pomocy w usuwaniu awarii technicznych i skutków klęsk żywiołowych oraz innych miejscowych zagrożeń.
  • Cudzoziemcy niebędący obywatelami państwa członkowskiego Unii Europejskiej mogą – po spełnieniu określonych w ustawie przesłanek – otrzymać zgodę na wykonywanie zawodu lekarza oraz otrzymać prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty na określony zakres czynności zawodowych, czas i miejsce zatrudnienia w podmiocie wykonującym działalność leczniczą.
  • W stanie epidemicznym termin realizacji recepty może zostać wydłużony nie więcej niż do 150 dni na leki, które znajdą się w rozporządzeniu Ministra Zdrowia. 
  • Okres izolacji lub kwarantanny w warunkach domowych uznano za równy z niezdolnością do pracy z powodu choroby.
  • Minister zdrowia może zawiesić kierownika placówki leczniczej w trybie decyzji o natychmiastowym wykonaniu, który mimo pandemii nie realizuje wydanych obowiązków lub wydanych mu poleceń, a na jego miejsce powołać pełnomocnika do wykonywania tych obowiązków. O decyzji powiadamia wojewodę i organ założycielski. 

Współautorką artykułu jest Karolina Rembowska – prawnik, świeżo upieczona aplikantka radcowska przy OIRP w Łodzi, absolwentka studiów podyplomowych MBA w ochronie zdrowia, pasjonatka prawa medycznego, swoje doświadczenie zdobywała pracując jako prawnik w podmiocie leczniczym oraz kancelariach radców prawnych.

Witam serdecznie Karolinę w zespole prawomedyka.pl i liczę na owocną współpracę!

About Sylwia Podgórska-Mackiewicz

Piszę prawie od zawsze. Przy okazji skończyłam studia prawnicze, jestem aplikantem radcowskim, mamą dwóch chłopaków oraz żoną ratownika medycznego. Po zmieszaniu zamiłowania do prawa, "lekkiego pióra" i słabości do medycyny powstał mój blog - prawomedyka, czyli o prawie dla personelu medycznego i nie tylko!